Uzaktan da olsa sıcaklığını,
gülüşünü,
mutluluğunu hissetmek ve bilmek içimi rahatlatıyordu.
Uzaktan sevebilmeyi beceriyordum Cemal Süreyya’nın dediği gibi…
Bakışların üzgün.
Ardı ardına resimlerin ağlıyor.
Yıllarca ne hissettiğini bildiğimin,
ne düşündüğünü bile bilmiyorum.
Neyin var diyemiyorum…
Tek kelime edemiyorum.
Kelimelerimi sen mi yakıyorsun,
yoksa seni sevenler mi?
Tek kelime yazamıyorum.
Ben seni çok özledim.
Benim hiç hakkım yokmuş…
Benim hiç hakkım yokmuş…
kulağımda çınladıkça
nerede yandığını biliyorum.
A. B. 02.18.2015
A. B. 02.18.2015