Kategori: Tesadüfnâmeler 2 (1999-2022)

Seni çok özledim.
Seninle üşümeyi, titremeyi,
Buz gibi ellerini ellerimle ısıtmayı özledim.
Sahilde arkandan koşarak seni yakalamayı,
Kumlu yüzünü yıkamayı,
Denizde oynamanı özledim.
Yemem diye direttiğin lokmaları uçak yapmayı,
İnadının yüzünde bıraktığı somurtuyu,
Uykun gelince göğsümde ağlayarak uyumanı,
Gecenin bir yarısı nefesinle beni uyandırmanı özledim.
Ben seni çok özledim.

Minicik elleri sardı parmağımı
bırakma dedi beni hiç gözleri ile
Boynunu eğmiş bir boğa önünde
Boynuma sarıldı yumucuk gözleri ile
Söğütlüçeşme bağladı yağmuru denize
Oluk oluk gözyaşları ile
1994

Şiirler bile büyüyor
zamanı döndürsem
hiç bırakmasam o minik elleri
Sabah beni uyandırsa baba diye
hiç uyanmasam bu şiirden
2014

Yıllarca fısıldadım rüyalarımda
mısralarımı minicik kulaklarına

ben bunu duymuştum diyeceksin
ezberlemiş de unutmuş gibi hissedeceksin

in the middle of an ocean
on the edge of the world
cold and silent
with no more struggles to swim
between doubt of hope and being acquiesced in my misery
waving goodbye to a hand
a hand reaching out to pull me out

When you feel cold,
lonely or even old,
when you need a hand
to hold…

When nothing is everything you had,
news becomes always bad,
sand in years makes you mad,
or even glad,

smile – never let tears be sad,
All you need is within you
– call me Dad!